Persian Zebra

AD ALESSANDRO

“Ale, girati e guardati indietro!!!
 
Ohhhh…il mio nebbioso sogno
 

Senza nessuna scusa e senza nessu motivo… comincia un sogno; un sogno che piano piano è diventato realtà per poi essere scopo di vita. Sedersi per 90 minuti e fissare le maglie dei giocatori bianconeri per poi trovare il nome della stella dei miei sogni. Questo è l’inizio del mio sogno. Da quel momento sono passati 25 anni. 

25 anni da quei primi 90 minuti e dalla nascita del mio ideale, il sogno che tu hai costruito, un sogno nebbioso come l’atmosfera grigia del cielo di Torino; un sogno bello, ma con una sensazione di rimpianto, di ansia e nello stesso tempo di speranza per il futuro; un sogno che guardava orizzonti lontani e strade da intraprendere. La strada per entrare nel mondo dello sport, per conoscerlo, un sogno da scrivere .


Scrivere di quello  che adoravo, per far conoscere la lealtà di un uomo e di un professionista. Un sogno che non mi ha fatto soffrire e mi ha portato fin qui, ma ogni inizio ha una fine… con tutte le difficoltà e tristezze bisogna arrivare alla fine, anche se questa fine non è la fine della strada, ma l’inizio di un’altra.

Non sempre le cose vanno come vorresti. Le scuse e i problemi rovinano tutto ed è così che comincia la graduale rovina del sogno , la fine di quella vita a cui ti eri abituato e che ti piaceva.
Tutto questo è accaduto in uno di quei noiosi giorni di ottobre del 2011. La Società ha improvvisamente parlato della tua ultima stagione da bianconero e questo significava “la fine”. Senza tante parole e senza tanti discorsi finiva tutto, la fine di 19 anni di lealtà .

19 anni di sacrificio non sono nulla?!?! Ora tutto va a senso unico. L’amore, la lealtà, il rispetto, il piacere e anche le difficoltà.
Sicuramente non sarà così per sempre, il calcio gira come gira il pallone. Girerà di nuovo e avrà bisogno di te come per tutti quegli anni che sei stato indispensabile, che ha avuto bisogno della tua forza, dei tuoi goal, del tuo gioco, della tua motivazione, della tua perseveranza, della tua fiducia, della tua volontà, della tua lealtà, del tuo silenzio, del tuo sorriso… Insomma di te e della tua personalità.


Ogni volta che c’era un nodo da sciogliere esisteva solo una soluzione per la Juve: “Alessandro Del Piero“. Come se fosse una strada a senso unico. Ora sei rimasto solo, messo da parte e un tuo vecchio compagno di squadra decide se farti giocare o meno. Come se non ci fosse più bisogno del “Mito“.

Tutto è dimenticato, tutti i sacrifici che negli anni ti avevano fatto scegliere solo la Juve. Ora che tocca a lei.. la Juve ti mette da parte senza scrupoli. Niente più è come prima. Niente amore, niente lealtà. Tutto è cambiato. La graduale fine di un sogno è cominciata e la strada è a senso unico… e tu davanti a tutto ciò rimani in silenzio e dici “voglio godermi questi momenti”.

Ma quale godimento? Di rimanere in panchina ad aspettare? Ti sei fermato su quella panchina fino a non poterne più, i tuoi occhi erano pieni di domande. Anch’ io come te aspettavo un segno, ma sembrava che  nessuno vedesse e capisse. Invece si, c’era chi vedeva e capiva.


Io soffrivo nel vederti in panchina con quel berretto e con quella tuta. Si Ale, calati quel berretto sugli occhi così io non potrò più vederli; tirati su la cerniera della tuta così non potrò più vedere il tuo viso in quei momenti… fallo, così io soffro di meno.


Si Ale vai, vai che non voglio più vedere quel volto ansioso e quegli occhi in attesa. Vai perchè ormai sono stanca di queste scene e non ne posso più di sentire le risposte degli allenatori e della Società sulla cessione di Del Piero.
Si Ale vai, vattene da qui, vattene! Vai dove vuoi, dove più ti piace, vai dove potrai sorridere, vai nel luogo e con le persone che ti meritano, vai dove sei motivato, vai e dovunque sarai cerca di rimanere sempre Alex, quell’Alex con le caratteristiche uniche, quello che in ogni dove ha incantato tutti. Vai via che non posso vederti così, vai fino al momento in cui qui ci si ricorderà di nuovo di te, vai fino a quando non ti manderanno un messaggio per tornare, vai per poter sorridere di nuovo anche se io avrei voluto che potessi sorridere qui vicino a noi, ma nessun problema , sono sicura che chi ti ha mandato via un giorno capirà i suoi errori anche se sarà troppo tardi.


Ora arriviamo al tuo ultimo giorno da bianconero.
Sono gli ultimi 90 minuti, sto ancora cercando quel giocatore, ma questa volta non c’è bisogno di fissare gli occhi sullo schermo del televisore per trovarlo, eccolo, lo riconoscerei tra mille.  A differenza dei 90 minuti in cui per la prima volta lo vidi, adesso non sono emozionata, sono tranquilla e calma; non sorrido e non seguo la partita con molta attenzione . Penso solo al minuto finale , al minuto che non vorrei che arrivasse. Non mi piace la fine di questa partita. Non voglio sentire il fischio della fine. Questo fischio significa davvero la fine, la fine del mito, la fine della lealtà. 

Vorrei non vedere e non sentire la televisione, ma non posso. Sono gli ultimi secondi, quelli che non si ripeteranno mai più. Le ultime immagini del mito bianconero. Con tristezza mi alzo, cammino, mi siedo e prendo la mia testa tra le mani, sono in silenzio e guardo con dolore. Sono triste e chiedo al tempo di non passare ma non posso farci nulla, arriva il fischio finale, la stagione è terminata come la vita tua bianconera. Tu te ne vai e nelle lacrime i sogni si spezzano. I sogni bianconeri sono morti e questa volta il sogno è finito, tu te ne sei stai andando e io non posso imperdirlo.

Mi fa male questo pensiero, ho fatto quello che potevo, gli ho scritto, ma Andrea non ha voluto sentire la mia voce, la nostra voce e non ha voluto impedire che le mie e le tue lacrime scendessero, Andrea non voleva che tu rimanessi.


Ora la vita di un sogno di 25 anni con la tua partenza sta arrivando alla fine, ma tu rimarrai e farai ancora rivivere questo sogno durato 25 anni. Io non posso farti tornare, ma tu puoi impedire che questo sogno muoia, tu non permetterai a questo sogno di morire perchè tu sarai lì, sempre e ancora lì, con la tua lealtà di uomo. Si tu rimarrai. Tu nel mio cuore e nei miei ricordi sarai sempre vivo.
Nessuno ti potrà portare via dai tifosi, proprio come i nostri scudetti che non sono mai andati via dal cuore e dai ricordi.


Fino a quando ci sarà la Juventus, c’è e ci sarà Alessandro Del Piero. Tu sei la Juve. I giocatori vanno e vengono e la Juve rimane si sa, ma, come sempre è stato, Alessandro Del Piero significa Juventus.
Tu sei il sogno che rimarrà bianco nero in eterno, il sogno di Alessandro Del Piero, il mio sogno nebbioso che è nato con te e che è diventato realtà.


Ale quando starai per andartene, girati e guardati indietro: qua ci sono già tante persone che ti aspettano.”

Tanya Ahadya

آله، برگرد و به پشت سرت نگاه کن
رؤیای مه آلود من
طناز احدی مقدم

بدون هیچ بهانهای و بدون هیچ دلیلی، رویایی شروع میشود؛ رویایی که به تدریج شکل واقعیت به خود میگیرد و در ادامه تبدیل به یک هدف بزرگ میشود.90 دقیقه نشستن و چشم به پیراهن بازیکنان سیاه و سفیدپوش دوختن برای یافتن نام ستاره رویایی؛ این آغاز همان رویاست، از آن زمان بیست و پنج سال میگذرد. بیست و پنج سال از 90 دقیقه ابتدایی و تولد یک رویا، رویایی که تو پایهگذارش بودی، رویایی مهآلود با حال و هوای خاکستری شبیه به آسمان تورینو، رویایی زیبا اما همراه با احساسی از افسوس، نگرانی و در عین حال امید به آینده، رویایی که به دوردستها و به راهی دور مینگریست، به راه و رویایی که همیشه وجود داشت. راهی برای ورزشی شدن، برای شناخت دنیای ورزش، رویایی برای نوشتن، برای نوشتن از هر آنچه دوستش داشتم و رویایی برای به تصویر کشیدن حس وفاداری. رویایی که به من ضربه نزد و مرا به اینجا کشاند اما هر شروعی پایانی دارد و باید به این پایان رسید، با تمام سختیها و تمام غمهایش ولی این پایان راه نیست؛ تنها شروع یک راه دیگر است. همیشه همه چیز آنطور که باید و میخواهی پیش نمیرود. بهانهها و ناملایمتیها همه چیز را ویران میکند و نابودی تدریجی یک رویا آغاز میشود. درست در لحظهای که میخواهی به اوج برسی، به پایان میرسی. به پایان آن رویا، به پایان زندگی زیبایی که به آن عادت داشتی و دوستش داشتی. این اتفاق در یکی از روزهای کسلکننده اکتبر 2011 افتاد. مدیر بیمقدمه خبر از آخرین فصل بیانکونریات داد و این یعنی «پایان». بدون هیچ حرفی، هیچ مذاکرهای همه چیز به پایان میرسد، پایان 19 سال وفاداری. این یعنی 19 سال از خودگذشتی هیچ! حالا همه چیز یکطرفه شده، عشق، وفاداری، احترام، علاقه و حتی ناملایمتی. مطمئنا این طور نمیماند، فوتبال مانند توپش گرد است؛ میچرخد و دوباره اینجا به تو نیازمند میشود. مثل همه سالهایی که به تو نیاز داشت، به تواناییهایت، گلهایت، ضربات ایستگاهیات، انگیزهات، مبارزهات، پشتکارت، امیدت، خواستههایت، وفاداریات، سکوتت، لبخندت، خودت و شخصیتی که داری. هربار که هر چیز گره میخورد تنها یک گرهگشا برای یووه وجود داشت «آلساندرو دلپیرو» اما انگار همه چیز یکطرفه بوده! کنار گذاشته میشوی و تنها میمانی روی نیمکت تا یک همتیمی قدیمی تو را هر زمان که بخواهد به زمین بفرستد! گویی هیچ نیازی به اسطوره نیست! همه چیز فراموش شده! عهدها، پیمانها، سالهای بزرگ بازیگریات که فقط یووه را انتخاب کردی. حالا که نوبت به یووه رسیده بدون نگرانی کنار میکشد، هیچ چیز شبیه گذشته نیست، نه عشق و نه وفاداری. همه چیز عوض شده. پایان تدریجی یک رویا شکل گرفته و رابطه یکطرفه شده و تو در مقابل تنها سکوت میکنی و با لبخند میگویی «میخواهم از این لحظات لذت ببرم!» اما کدام لذت! لذت نشستن روی نیمکت و منتظر ماندن! مدتی نشستی و مدتی هم طاقت نشستن نداشتی با چشمان پر از سوالت منتظر ماندی که شاید از نیمکت علامتی برسد. من هم مثل تو چشمم به نیمکت بود تا نشانی بیاید اما نه گوشی میشنید و نه چشمی میدید! اما چرا، هم میدید هم میشنید! هر بار که این طور دیدمت؛ کلاه روی سرت گذاشتی، کاپشن پوشیدی و روی نیمکت نشستی، عذاب میکشیدم. آره آله کلاهت را پایینتر بکش تا چشمهایت را کمتر ببینم، زیپ کاپشنت را بالا بکش و یقه کاپشنت را بالاتر بیاور تا کمتر چهرهات را در این لحظات ببینم و کمتر عذاب بکشم. آره آله برو، برو که دیگر دوست ندارم چهره نگران و چشمان منتظرت را ببینم. برو که دیگر از دیدن این صحنهها خستهام و دیگر طاقت شنیدن جواب مدیران و مربی را درباره جدایی دلپیرو ندارم. آره آله برو، از اینجا برو، برو به هرجا که میخواهی، به هرجا که دوست داری، برو به جایی که بخندی، برو به جایی که شایستگی تو را دارد، برو به همانجا که باانگیزهتر از همیشه باشی، برو و هرجا که رفتی همین آلکس بمان، همین آلکس بزرگ با همین خصوصیات منحصر بهفردت، همانی که همه را در هرجا و هر تیمی جادو کرد. برو تا دیگر تو را اینطور نبینم، برو تا اینجا به یادت بیفتد و این بار برایت پیامی برای بازگشت فرستاده شود، برو تا دوباره لبخند بزنی. هرچند دوست داشتم همیشه همینجا کنار ما لبخند بزنی اما مشکلی نیست، میدانم اینجا به اشتباهش پی میبرد؛ هر چند دیر. حالا به آخرین روز بیانکونری تو میرسیم.90 دقیقه پایانی است، هنوز به دنبال همان بازیکن هستم اما نیازی به خیره شدن به تلویزیون نیست تا در زمین پیدایش کنم از فرسنگها دورتر هم ميشناسمش، برخلاف 90 دقیقه ابتدایی هیجانزده نیستم، کاملا آرام و بیصدا، نمیخندم و حتی بازی را به دقت نگاه نمیکنم، تنها به دقیقه پایانی بازی فکر میکنم، به دقیقهای که دوست ندارم از راه برسد. علاقهای به پایان این بازی ندارم. دوست ندارم صدای سوت پایان را بشنوم. این صدا یعنی پایان، پایان اسطوره! پایان وفاداری! دوست دارم گوشم را بگیرم، به صفحه تلویزیون نگاه نکنم، چشمانم را ببندم اما طاقت ندارم، لحظات پایانی است؛ لحظاتی که دیگر تکرار نمیشود، صحنههای پایانی دوران بیانکونری یک اسطوره. با ناراحتی میایستم، راه میروم، مینشینم و سرم را در میان دستانم قرار میدهم، ساکتم و با حسرت فقط نگاه میکنم، غمگینم و از دقایق میخواهم نگذرند، کاری از دستم برنمیآید، سوت زده میشود، فصل به پایان میرسد، زندگی بیانکونری تمام میشود، تو میروی اما در میان اشکها، رویاها به بنبست میرسند، رویاهای بیانکونری میمیرند و این بار دیگر خبری از رویا نیست، تو داری میروی، من نمیتوانم مانع رفتنت شوم، تنها افسوس میخورم، هرچه بود انجام دادم، پیام فرستادم اما آندرهآ نخواست صدای من و ما را بشنود و نخواست مانع ریختن اشکهای ما و تو شود، آندرهآ نخواست تو بمانی. حالا عمر یک رویای 25 ساله هم با رفتن تو به پایانش نزدیک میشود اما تو میمانی و میخواهی رویای 25 ساله به زندگیاش ادامه دهد، من نمیتوانم تو را بازگردانم اما تو میتوانی مانع مرگ یک رویا بشوی. رویایی که به تدریج در آستانه مرگ بود اما تو مانع مرگش میشوی چون تنها چیزی که در این رویا تغییر نکرده تو هستی و همانطور وفاداری. آره تو میمانی! تو در قلب و خاطراتم و همیشه زندهای، کسی نمیتواند تو را از تیفوسیها بگیرد، درست مثل اسکودتوهایمان که هرگز از قلب و خاطراتمان بیرون نرفت، تا زمانی که یوونتوس هست دلپیرو هم هست، تو یعنی یووه، هر بازیکنی میآید و میرود و تنها یووه میماند اما کماکان آلساندرو دلپیرو یعنی یووه. تو رویای ماندگاری، یک رویای ابدی که برای همیشه سیاه و سفید میماند، رویای آلساندرو دلپیرو، رویای مهآلود من که تماما با تو شکل گرفت، بزرگ شد و به حقیقت پیوست. آله وقتی میروی، برگرد و به پشت سرت نگاه کن، اینجا خیلیها منتظر تو هستند.

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google photo

Stai commentando usando il tuo account Google. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...